Raciąż to wieś letniskowa, tutejszy ogród kasztelański był najstarszym ośrodkiem administracyjnym pd. – zach. rubieży Pomorza Gdańskiego. Wzmiankowany w 1178 r., zdobyty w 1256 r. a następnie spalony przez wojska Przemysława I Wielkopolskiego w czasie walki z księciem Pomorza Gdańskiego Świętopełkiem, odbudowany przez jego syna Warcisława II stanowił krótko miejsce odosobnienia Mściwoja II, najstarszego syna Świętopełka. Traci znaczenie w związku z powstaniem ośrodka władzy książęcej w Tucholi, a pożar grodu w 1300 r. powoduje ostateczny upadek. W 1305 r. wieś przechodzi na własność Piotra Święcy i jego synów, którzy sprzedają go krzyżakom. W 1309 r. włączony do nowo utworzonej komturii tucholskiej, po włączeniu Pomorza Gdańskiego należał do starostwa tucholskiego. Na pn.-zach. od wsi zespół malowniczych jezior: Suszek, Śpierewnik zw. również Przyarcz (pow. 138,9 ha, głębokości do 14 m), Raciążskie (pow. 37,0 ha), Rudnica i Przylonek połączony Raciążką Strugą z Brdą. Na dawnym półwyspie jeziora Śpierewnik (koło wsi Mrowniec), dziś wyspie, w odległości 4 km na pn.- zach. od wsi Raciąż fragmenty grodziska wczesnośredniowiecznego- grodu raciążskiego. Porasta je wysoka trawa i krzewy, a dawna grobla prowadząca do ruin uległa w XIX wieku zniszczeniu. W Raciżu, jak i najbliższej okolicy istnieje kilka dużych ośrodków wczasowych oraz kwater agroturystycznych, gwarantujących komfortowe warunki wypoczynku.

Warto zobaczyć:

• kościół św. Trójcy zbudowany w latach 1862-1866
• stanowisko archeologiczne, pozostałości grodu kasztelańskiego z XI-XIII w. w pobliżu wsi na dawnym półwyspie jeziora Śpierewnik (obecnie wyspa); grodzisko uległo zniszczeniu w wyniku pożaru w 1256 r.